گذشت زمان رشتهء نقل آن ضعيف شده و از صورت نقل متواتر بيرون مىآيد و نسل‌هاى بعدى نمىتوانند به برهان نبوت او واقف شده و به صدق گفتارش يقين پيدا كنند ، و نمىتوان آنان را تكليف نمود كه نبوت چنين پيامبرى را تصديق كنند ، زيرا تكليف مكلف ، به تصديق نبوت شخصى كه دليل كافى بر نبوت او در دست نيست در حقيقت تكليف به محال است . هرگز خدا بندگان خود را به محال وادار نمىكند . از اين نظر ، رسالت دايم بايد معجزهء دايم و جاودان داشته باشد . و به همين جهت ، خداوند ، قرآن را گواه بر صدق نبوت جاودانى پيامبر اسلام صلى اللّه عليه و آله و سلم قرار داد تا همانطور كه حجت را بر گذشتگان تمام كرده است ؛ بر آيندگان نيز تمام نمايد . از اين بيان دو نتيجه مىگيريم : 1 . قرآن بر تمام معجزات پيامبران گذشته و همچنين بر ساير معجزات پيامبر اسلام برترى دارد و داراى امتياز خاصى است ، زيرا قرآن تنها معجزه جاودانى است كه همگام زمان پيش مىرود و نداى خود را به سمع جهانيان مىرساند و حجت را بر همهء آيندگان تمام مىكند . 2 . شريعت‌هاى ديرينه همگى شريعت محدود و موقتى بودند و گواه‌ناپايدارى آنها همان محدود بودن دلايل و معجزاتى است كه بر